Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Το Δέντρο των Ευχών

Από τον Anthony12

Χαμένο ανάμεσα στα άλλα, μέσα σ’ ένα πυκνό δάσος, υπήρχε κάποτε ένα δέντρο με κορ­μό μεγάλο σαν σπίτι και κλαριά που θαρρούσες πως άγγιζαν τα ουράνια. Το έ­λε­γαν «Το Δέντρο των Ευχών» και όχι τυχαία. Ήταν το δώρο των θεών στους αν­θρώ­πους. Οποιοσδήποτε μπορούσε να πάει εκεί και να κάνει οποιαδήποτε ευχή. Αν ζη­τού­σε αυτό που ήθελε με όλη του τη δύναμη, το Δέντρο ικανοποιούσε το αίτημά του.

Στον κορμό του Δέντρου υπήρχε μια πόρτα που οδηγούσε στο εσωτερικό του, εκεί που κάποιος έπρεπε να περάσει για να κάνει την ευχή του. Και πάνω από την πόρτα, βρι­σκό­ταν χαραγμένη μια επιγραφή, που λίγοι πρόσεχαν. Οι άνθρωποι, βλέπετε, ή­ταν γεμάτοι αγωνία να πραγματοποιηθεί η ευχή τους και τίποτε άλλο δεν τους εν­δι­έ­φε­ρε.

Η επιγραφή έγραφε: «Πρόσεχε την ευχή σου»

Είπαμε πως το Δέντρο πραγματοποιούσε όλες τις ευχές, όποιες και αν ήταν αυτές. Υ­πήρ­χαν άνθρωποι που εύχονταν για υγεία, άλλοι για προκοπή, κάποιοι για χρήμα, με­ρι­κοί για σύντροφο, πολλοί για μια καλή δουλειά. Υπήρχαν κάποιοι που ζητούσαν ευ­τυ­χί­α, όχι για τους εαυτούς τους, αλλά για κάποιον άλλον. Αυτοί ήταν και οι λι­γό­τε­ροι και, όσο περ­νούσε ο καιρός, σπάνιζαν. Υπήρχαν, τέλος, και αυτοί που εύχονταν η συμφορά να χτυ­πήσει τον διπλανό τους. Όσο λιγόστευαν οι προηγούμενοι, τόσο πλή­θαι­ναν αυτοί.

Το Δέντρο είχε δύναμη, μα δεν είχε κρίση. Έτσι πραγματοποιούσε όλες τις ευχές, και τις καλές και τις κακές. Δεν ήταν έτσι από λάθος των θεών, το αντίθετο συνέβαινε. Έ­δω­σαν οι θεοί ένα σπάνιο δώρο στους ανθρώπους μα και τους έστησαν παγίδα ταυ­τό­χρο­να. Ή­θελαν να δουν με ποιο τρόπο οι άνθρωποι θα το χρησιμοποιούσαν. Ή­θε­λαν να δουν αν, τελικά, το άξιζαν.

Την τελευταία μέρα που το Δέντρο υπήρξε, πολλοί άνθρωποι χτύπησαν την πόρτα στον κορμό και πέρασαν στο εσωτερικό του, πολλοί άνθρωποι ευχήθηκαν. Μπήκε μια μά­να, που ευχήθηκε για την υγεία του παιδιού της, ένας φτωχός οικογενειάρχης που ζή­τη­σε χρήματα, ένας πολιτικός που ευχήθηκε για υπουργικό θώκο, μια νεαρή η­θο­ποι­ός που πα­ρακάλεσε για δόξα, ένας ματαιόδοξος που ζήτησε φήμη, ένα μικρό παιδί που ήθελε ένα ποδήλατο.

Και μια πικρή γυναίκα μπήκε, που ζήτησε δηλητήριο για να ποτίζει τους άλλους, και μια άλλη, πράσινη από ζήλια, που ζήτησε δύναμη μαγική για να φέρνει την κα­τα­στρο­φή, και ένας άνθρωπος που δεν ήξερε τι είναι η αγάπη, μα ήθελε να την ε­ξα­φα­νί­σει, και ένας τέ­ταρτος που ευχήθηκε να λέει τα πιο αισχρά ψέματα και να γίνεται πι­στευ­τός, και ένας δο­λοφόνος που ζήτησε αφθονία θυμάτων, και ένας κλέφτης που πα­ρα­κά­λε­σε να εξαφανι­στούν οι κλειδαριές και τα λουκέτα, και ένας απόλυτα κακός που ευχήθηκε, μόνο, να πα­ραμείνει έτσι.

Και το Δέντρο εισάκουσε τις ευχές όλων, δικαίων και αδίκων, γιατί έτσι ήταν φτιαγ­μέ­νο. Μα θύμωσαν οι θεοί, οργίστηκαν με τους ανθρώπους και αποφάσισαν πως δεν μπο­ρού­σαν να διαχειριστούν αυτό το σπάνιο δώρο, πως δεν ήταν αντάξιοί του. Και έ­στει­λαν μια δέσμη κεραυνών και το έκαψαν. Και το Δέντρο των Ευχών έπαψε να υ­πάρ­χει.

Μόνο που, την τελευταία στιγμή, μια μικρούλα, νεαρή θεά, εκείνη που είχε το πιο ό­μορ­φο γέλιο από όλους, πρόλαβε να σώσει ένα μικρό, τρυφερό κλαράκι. Και όταν στα­μά­τη­σαν οι κεραυνοί κατέβηκε στο δάσος. Βρήκε ένα ξέφωτο που το έλουζε ο ή­λιος και φύ­τεψε το κλαράκι της. Το πότισε με το γέλιο της και το κλαράκι έβγαλε ρί­ζες. Έτσι, ένα καινούργιο Δέντρο των Ευχών έπιασε να μεγαλώνει μέσα στο δάσος.

Θα περάσουν πολλά πολλά χρόνια, μέχρι το κλαράκι να γίνει δέντρο θεόρατο και να μπο­ρεί να πραγματοποιεί ευχές. Η θεά με το πιο όμορφο γέλιο απ’ όλους, πίστευε πως μέχρι τότε η ανθρωπότητα θα είχε μάθει το μάθημά της, πως οι άνθρωποι θα συ­νει­δη­το­ποι­ού­σαν πως οι ευχές πραγ­μα­το­ποι­ού­νται με τη δύναμη της αγάπης και της πίστης. Της αγάπης για τους ανθρώπους και της πίστης σ’ αυτούς...

ΠΗΓΗ: 5gym-irakl.ira.sch.gr

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εγώ κι ο κόσμος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.