Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Ο κύριος Κανείς (1)



Ποιος να ’ναι αυτός ο «κύριος Κανείς»;
Χτες, σαν καθίσαμε να πιούμε τσάι,
μπραμ, να σου τον, ένα φλιτζάνι σπάει
και βρέχει το φουστάνι της Φανής
ο σκανδαλιάρης «κύριος Κανείς»!

Κι ύστερα τσίμπησε την άσπρη γάτα,
έσπασε και δυο τρία φίνα πιάτα,
εζούληξε του Γιάγκου το καπέλο
και ξέσκισε της Έλλης μας το βέλο
και μούγκριζε φριχτά σαν Ερινύς
ο πεισματάρης «κύριος Κανείς»!

Έχει, θαρρώ, κακήν ανατροφή,
γιατί έβαλε μες στον καφέ μου αλάτι
και μου έμπηξε καρφίτσες στο κρεβάτι
και στο σκαμνί του μπέμπη ένα καρφί
κι ύστερα τον ρωτούσε: «πού πονείς;»
ο κατεργάρης «κύριος Κανείς»!

Ποιος να ’ναι; Μπα! Κανείς μας δεν τον ξέρει!
Κανείς μας δεν τον είδε πουθενά...
Μα αυτός τα παιχνιδάκια μας χαλνά
κι έσπασε και της πλύσης το πανέρι!
Δεν είναι, φαίνεται, καθόλου ευγενής
αυτός ο μάγκας «κύριος Κανείς»!

Δεν τον γνωρίζουμε! Ορκιζόμαστε!
Μα η μητερούλα μας χαμογελάει
και λέγει πως τον ξέρουμε καλά
και πως δεν πρέπει να κρυβόμαστε
και ψέματα να λέμε στους γονείς,
γιατί είμαστε όλοι εμείς ο «κύριος Κανείς»!



ΠΟΙΗΣΗ: Νικόλαος Ποριώτης / ΜΟΥΣΙΚΗ: Γιώργος Χατζηνάσιος / ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Λάκης Λαζόπουλος
ΔΙΣΚΟΣ: Μελοποιημένα ποιήματα από βιβλία του Δημοτικού Σχολείου (1997)

 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.