Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Ο Μικρός Ήρωας



Στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν την Κατοχή (1941-1944) και τον εμφύλιο πό­λε­μο (1946-1949) η Ελλάδα προσπαθούσε με κάθε τρόπο να γιατρέψει τις πληγές της και να ορ­θο­πο­δί­σει. Τότε ήταν που εμφανίστηκε στα περίπτερα ένα εβδομαδιαίο έ­ντυ­πο για παι­διά με τίτλο «Ο Μικρός Ήρως» (ήρως στη γλώσσα της εποχής ήταν ο ή­ρω­ας). Πρόκειται για το μακροβιότερο παιδικό περιοδικό, καθώς κυκλοφορούσε από το 1953 έως το 1968, ο­πό­τε και διακόπηκε απότομα στο τεύχος 798 από τη λο­γο­κρι­σί­α της Χούντας. Έκτοτε ε­­πα­νεκ­δό­θη­κε αρκετές φορές.


Ο «Μικρός Ήρως» υπήρξε πρόδρομος των κόμικς και αγαπήθηκε πολύ από τις πρώ­τες με­­τα­πο­λε­μι­κές γενιές. Ιστορούσε τις περιπέτειες του Γιώργου Θαλάσση, της Κα­τε­ρί­νας και του Σπίθα, μιας παρέας τριών ηρωικών Ελληνόπουλων, κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
● Ο Γιώργος Θαλάσσης, το θρυλικό «Παιδί-Φάντασμα», ήταν ένα ορφανό αγόρι με πά­­ρα πολ­λές ικανότητες. Έδινε τον υπέρ πάντων αγώνα για την απελευθέρωση της Ελ­λά­δας α­πό τους Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες.
● Η Κατερίνα ήταν ένθερμη πατριώτισσα και δυναμική αγωνίστρια, ενώ τη συνέδεε πλα­­τω­νι­κή ερωτική σχέση με τον βασικό πρωταγωνιστή της σειράς.
● Ο Σπίθας, το αιώνια πεινασμένο, ευτραφές και καλοκάγαθο παιδί, ήταν απόλυτα α­φο­σι­­ω­μέ­νος φίλος του Γιώργου Θαλάσση. Η άγνοια κινδύνου και η διαρκής πείνα του τον έ­­βα­ζαν συχνά σε μεγάλους μπελάδες.


Ο συγγραφέας του περιοδικού Στέλιος Ανεμοδουράς (με το ψευδώνυμο Θάνος Α­στρί­της) και ο σκιτσογράφος Βύρων Απτόσογλου προσπάθησαν να αμβλύνουν τις ο­δυ­νη­ρές συ­νέ­­πει­ες του Πολέμου, της Κατοχής και του εμφύλιου σπαραγμού που εί­χαν μό­λις προηγηθεί. Με το έργο τους τροφοδότησαν τη φαντασία των πιτσιρικάδων της ε­πο­χής, αναδεικνύο­ντας την αγάπη για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, την πε­ρη­φά­νια για την πατρίδα, τον α­γώ­να κατά του βάρβαρου ολοκληρωτισμού, το µίσος κα­τά της τυραννίας, την πίστη στην ε­θνι­κή ομοψυχία και την υπεράσπιση της αν­θρώ­πι­νης α­ξι­ο­πρέ­πει­ας.

Το 1976, μετά το τέλος της δικτατορίας (1967-1974), ο Γιώργος Θαλάσσης και η πα­ρέ­α του πα­ρου­σι­ά­στη­καν στη θεατρική παράσταση «Το τραμ το τελευταίο». Από εκεί ξε­πή­δη­­σε και το υπέροχα νοσταλγικό τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη, γεμάτο φρά­σεις από το κεί­με­νο του αναγνώσματος:


Από τη μια οι Ιταλοί κι οι Γερμανοί
για να σε βρουν αναστατώνουν την Αθήνα
κι από την άλλη του πατέρα μου η φωνή:
«Νομίζω πως τον κρύβει στην κουζίνα».

Εσύ να παίζεις με τον θάνατο κρυφτό
κι αυτοί να σκίζουνε τα τεύχη τα κρυμμένα,
μη σε τρομάζει το διπλό κυνηγητό,
εσύ τους Γερμανούς κι αυτοί εμένα.

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει,
καλέ μου φίλε, Γιώργο Θαλάσση;
Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει,
Μικρέ μου Ήρωα, Γιώργο Θαλάσση;

«Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτές,
είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει
όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές,
θα τους συντρίβω και το αίμα τους θα στάζει!»

Πίσω απ’ τον τοίχο ο ασύρματος καλεί,
είναι απ’ τη Μέση Ανατολή, απ’ το αρχηγείο.
Θα σου αναθέσουν μια καινούργια αποστολή
μ’ ευχές για καλή τύχη απ’ τον Χ-2.

Η Κατερίνα σ’ αγαπούσε σιωπηλά,
αλλά κι εσύ το ίδιο αγνά την αγαπούσες,
χωρίς τον Σπίθα ίσως να ’ταν πιο καλά,
παρ’ όλ’ αυτά εσύ τον συγχωρούσες.

Όταν ακούω να μιλάνε γι’ Αφρική,
για Βερολίνο, Βενετία και Παρίσι,
σκέφτομαι, λέω: «Πού να ξέραν μερικοί
πως σε όλα αυτά τα μέρη εγώ έχω ζήσει!»

Πως όταν ήταν στην Ελλάδα κατοχή,
μέσα στις σφαίρες, μες στο κρύο, μες στην πείνα,
με τους Εγγλέζους να εξοπλίζουνε τη «Χι»
μου έδειχνες μια ξένοιαστη Αθήνα.

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει,
καλέ μου φίλε, Γιώργο Θαλάσση;
Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει,
Μικρέ μου Ήρωα, Γιώργο Θαλάσση;

«Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτές,
είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει
όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές,
θα τους θερίζω και το αίμα τους θα στάζει!»

Εσύ μπορούσες να οδηγήσεις φορτηγό,
μοτοσικλέτα, οτομοτρίς κι αεροπλάνο
κι όπου κι αν ήσουν πάντα δίπλα ήμουν κι εγώ,
μαζί σου ή να ζήσω ή να πεθάνω.

Ήσουνα πάντα εκδικητής και τιμωρός
γι’ αυτόν που γέμισε τον τόπο με στρατό του
και μ’ ένα χτύπημά σου έπεφτε ο φρουρός
με μια στροφή γύρω απ’ τον εαυτό του.

Μπορούσες πάλι να ημερεύεις τα σκυλιά
με κάποιο σφύριγμα που σου ’μαθε τσοπάνος
κι έτσι που πέταγες με κόλπο τη θηλιά
θα έπρεπε να είσαι Αμερικάνος.

Τι να σου πω, τι να σου πω, τι να σου πω
που να μην το ’χει πει κανένας για κανένα,
εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω:
Μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα!

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει,
καλέ μου φίλε, Γιώργο Θαλάσση;
Όπου κι αν είσαι, θα ’χεις γεράσει,
Μικρέ μου Ήρωα, Γιώργο Θαλάσση!



ΣΤΙΧΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΗ: Λουκιανός Κηλαηδόνης
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Λουκιανός Κηλαηδόνης, Αντώνης Πυλιαρός
ΔΙΣΚΟΣ: Πάμε μαέστρο (1984)

ΚΕΙΜΕΝΟ: el.wikipedia.org, toaromatoutragoudiou.blogspot.gr
ΕΙΚΟΝΕΣ: ntng.gr (1), comicstrades.files.wordpress.com (2-7)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: βιβλία, Ιστορία, μουσική


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.