Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Επανάσταση ή...

Ιστορίες από την πρώτη τάξη

Σήμερα είχα κάτσει σε μια γωνιά στο προαύλιο και έπαιζα με τα παιδιά. Ξαφνικά μας πλη­σί­α­σε μια μεγάλη ομάδα από τριτάκια. Φώναζαν συνεχώς

«Ε-πα-νά-στα-ση! Ε-πα-νά-στα-ση!»

και όταν ρώτησα μου απάντησαν ότι είχαν πολλά μαθήματα για το σπίτι και δε θα προ­λά­βαι­ναν να πάνε στο τοπικό πανηγύρι της εορτάζουσας εκκλησίας. Να μην τα πο­λυ­λο­γώ, μέχρι να τελειώσει το διάλειμμα σχεδόν όλο το σχολείο φώναζε το ίδιο σύν­θη­μα.

Το ίδιο και τα πρωτάκια μου. Το κουδούνι χτύπησε για μέσα, αλλά η απόσταση από την αυλή ώς τον πρώτο όροφο που είναι η αίθουσά μας υπήρξε καθοριστική. Με πε­ρί­με­ναν να ξεκλειδώσω την πόρτα φωνάζοντας με πάθος:

«Ε-πα-νά-λη-ψη! Ε-πα-νά-λη-ψη!»


ΕΙΚΟΝA: www.thinkstockphotos.com


| πρώτο μέρος | δεύτερο μέρος |


4 σχόλια:

maranda είπε...

Χα χα χα!Αυτά είναι τα ωραία με τα πρωτάκια! :))
Άν ανεβαίνατε ακόμη έναν όροφο, μπορεί να μεταλλασσόταν σε κα-τά-λη-ψη

δάσκαλος98 είπε...

:D

Ανώνυμος είπε...

Καιρός να ανοίξετε νέα ενότητα: "Ιστορίες από την πρώτη".

δάσκαλος98 είπε...

Χε χε! Είναι οι στιγμές που λες: "Πού είναι ένας μεγάλος να το μοιραστώ;"
Δείτε και μια άλλη "ιστορία" εδώ.

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.