Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Συνέντευξη με τον κυρ Γιώργη

Θεατρικό του Anthony12 και της Nasia28

Αφηγητής: Μια και σήμερα γιορτάζουμε το μεγάλο γεγονός της 17ης Νοεμβρίου, θα ή­θε­λα να γνωρίσετε έναν απ’ τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους, τον κυρ Γιώργη. Να τος, κάθεται στον καναπέ και βλέπει τηλεόραση.

(Τοκ τοκ)

Αφηγητής: Κάποιος είναι στην πόρτα. Ο κυρ Γιώργης ξαφνιασμένος ανοίγει.

Δημοσιογράφος: Γεια σας!

Κυρ Γιώργης: Γεια σας! Τι θέλετε;

Δημοσιογράφος: Ήρθα για τη συνέντευξη που κανονίσαμε χτες το βράδυ.

Κυρ Γιώργης: Ναι, σωστά. Δεν είχα καταλάβει όμως τι ακριβώς μου είπατε στο τη­λέ­φω­νο.

Δημοσιογράφος: Για να σας φρεσκάρω τη μνήμη, σας ζήτησα να σας πάρω μία συ­νέ­ντευ­ξη για τα παλιά χρόνια της χούντας, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν δημοκρατία αλ­λά μόνο δικτατορία. Ελπίζω να με καταλαβαίνετε.

Κυρ Γιώργης: Μάλιστα, τώρα κατάλαβα. Ρωτήστε με ό,τι θέλετε.

Δημοσιογράφος: Ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Πώς ήταν κατά τη γνώμη σας η ζωή χωρίς δη­μο­κρα­τί­α;

Κυρ Γιώργης: Κοιτάξτε, εκτός από περιορισμένη ήταν και βάρβαρη. Όπως μάλλον κα­τα­λα­βαί­νε­τε, μιλάω για τα φρικτά βασανιστήρια, που έκαναν τον κόσμο να υ­πο­φέ­ρει και να πεθαίνει.

Δημοσιογράφος: Μάλιστα. Πώς πιστεύετε ότι ήταν η ζωή των παιδιών;
Κυρ Γιώργης: Τα παιδιά ήταν πολύ περιορισμένα, στον χώρο του σχολείου ήταν πάρα πο­λύ πειθαρχημένα, το ξύλο ήταν στην καθημερινή διάταξη, τα παιδιά φορούσαν ό­λα ο­μοιόμορφες ποδιές και δεν επιτρεπόταν να ακούς τραγούδια συγκεκριμένων συν­θε­τών, ούτε να διαβάζεις βιβλία και εφημερίδες της αρεσκείας σου.

Δημοσιογράφος: Ωραία. Αφού οι δύο πρώτες ερωτήσεις ήταν γενικές, ας μπούμε τώ­ρα στο επετειακό κλίμα. Θα μας μιλήσετε για τη στιγμή που το άρμα γκρέμισε την πύ­λη του Πολυτεχνείου;

Κυρ Γιώργης: Βεβαίως. Είχε πάει 2 το πρωί. Οι στρατιωτικοί δίνουν προθεσμία λίγων λε­πτών στους φοιτητές να αποχωρήσουν από το Πολυτεχνείο, να παραδοθούν. Οι φοι­τη­τές αρνήθηκαν, με αποτέλεσμα λίγα λεπτά ένα άρμα να γκρεμίσει την πύλη του Πο­λυ­τε­χνεί­ου. Τη στιγμή που η πύλη έπεσε, εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλ­λά­βουν τους φοιτητές. Τα παιδιά έτρεχαν πανικόβλητα εδώ κι εκεί για να μην τα πιά­σουν. Μισή ώρα περίπου μετά απ’ αυτό το τραγικό επεισόδιο, ένας φοιτητής μου χτύ­πη­σε το θυροτηλέ­φωνο, κι εγώ όσο πιο προσεκτικά μπορούσα του είπα «Στον τρίτο».

Δημοσιογράφος: Μάλιστα. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Εάν επιθυμείτε θα σας στεί­λω το άρθρο με το ταχυδρομείο. Γεια σας!

Κυρ Γιώργης: Γεια σας!

Αφηγητής: Ήταν του αύριο η γενιά / δεκαοχτώ, δεκαεννιά / ήταν χιλιάδες τα παιδιά / και τρία τα μερόνυχτα. / Την πρώτη μέρα τραγουδούν / την πρώτη νύχτα μάς κα­λούν / την πρώτη μέρα η λευτεριά / γραμμένη λέξη με μπογιά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι στίχοι προέρχονται από το ποίημα της Κωστούλας Μητροπούλου «Οι τρεις μέρες» (Γλώσσα ΣΤ' τάξης)



3 σχόλια:

maranda είπε...

Μπράβο,παιδιά!:))
Η ιδέα σας να παρουσιάσετε τα γεγονότα μέσα από μια συνέντευξη ήταν πολύ πρωτότυπη και είμαι σίγουρη ότι είχε επιτυχία και στη γιορτή.
Δίκαια σας καμαρώνει ο δάσκαλός σας!

Anthony12 είπε...

Κυρία maranda,
θα ήθελα να σας πω οτί ήταν δύσκολο για εμάς στην αρχή να γράψουμε αυτές τις 2 συνεντεύξεις,αλλά όταν μελετήσαμε τα γεγονότα που έγιναν εκείνη την εποχή έγινε πολύ πιο εύκολο.

Σας ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σας λόγια!

maranda είπε...

Anthony12, το κέρδος που είχατε απ' αυτή τη δραστηριότητα ήταν πολύ σημαντικό.
Μελετήσατε τα γεγονότα,γράψατε κείμενα που έπρεπε να είναι πειστικά σαν συνεντεύξεις αλλά και κατάλληλα για να παιχτούν σαν θεατρικά,συνεργαστήκατε και δημοσιοποιήσατε τη δουλειά σας.
Χαίρομαι για σας, που έχετε την ευκαιρία και την όρεξη να κάνετε τέτοιες δραστηριότητες.Καλή συνέχεια!

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.