Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Ο Τιτανικός

Από τη Despina01


Ο Τιτανικός ήταν ένα βρετανικό υπερωκεάνιο επιβατηγό πλοίο, που ναυπηγήθηκε α­πό τα ναυ­πη­γεί­α Harland και Wolff, στο Μπέλφαστ, για την εταιρεία «White Star Line».

Ο Τιτανικός ήταν στην εποχή του κυριολεκτικά ένα θαύμα της ναυπηγικής, α­πο­τε­λώ­ντας έ­ναν πρωτοποριακό τύπο πλοίου. Ενσωμάτωνε πολλές καινοτομίες για την ε­πο­χή του: α­νελ­κυ­στή­ρες για γρήγορη πρόσβαση στα διάφορα καταστρώματα, χαμάμ, γυ­μνα­στή­ρι­ο, πι­σί­να, ταχυδρομείο και υπέρμετρη πολυτέλεια. Ιδιαίτερα το σέρβις και το φαγητό που πρό­σφε­ρε στους επιβάτες της Α΄ θέσης, ήταν πολύ πλουσιότερο και α­πό τα αντίστοιχα των σύγχρονων ξενοδοχείων 5 αστέρων. Για πολλούς εκείνη την ε­πο­χή χαρακτηριζό­ταν και ως το «αβύθιστο πλοίο», και τούτο διότι ουσιαστικά ήταν δύ­ο πλοία, το ένα εντός του άλ­λου, όπου το ενδιάμεσο κενό αποτελείτο από τα πρω­το­πο­ρι­α­κά για τότε διπύθμε­να, κα­θώς και πλευρικοί χώροι δεξαμενών.

Ο Τιτανικός ξεκίνησε το παρθενικό ταξίδι του την Τετάρτη, 10 Απριλίου 1912. Στο πλοί­ο πρώ­τα επιβιβάστηκαν οι επιβάτες της Γ΄ θέσης, και ακολούθησαν οι επιβάτες Β΄ και Α΄ θέ­σης. Το πλοίο ξεκίνησε από το Σαουθάμπτον της Αγγλίας με 922 επιβάτες, ε­νώ πε­ρισ­σό­­τε­ροι επιβιβάστηκαν στο Χερβούργο και το Κουινστάουν. Στο λιμάνι του Σα­ου­θάμ­πτον ο Τι­τα­νι­κός παραλίγο να προκαλέσει ένα ατύχημα, όταν το κύμα που προ­κά­λε­σε το τερά­στιο ε­κτό­πι­σμά του έσπασε τους κάβους του αγκυροβολημένου πλοί­ου SS City of New York, το οποίο παραλίγο να συγκρουόταν με τον Τιτανικό. Το πλοί­ο τέθηκε υπό έλεγχο και ρυ­μουλ­κή­θη­κε.

Το πλοίο έφτασε με ασφάλεια στη Μάγχη και πλη­σί­α­σε στο γαλλικό λιμάνι του Χερβούργου στη Γαλ­λί­α. Ε­πει­δή στο λιμάνι δεν υπήρχαν αποβάθρες για ένα πλοί­ο στο μέγεθος του Τιτανικού, οι ε­πι­βά­τες με­τα­­φέρ­θη­καν στο πλοίο με δύο άλλα μι­κρό­τε­ρα πλοία της εταιρείας. Στο πλοίο επιβιβάστηκαν άλ­λοι 274 ε­­πι­βά­τες και αποβιβάστηκαν 24. Το πλοί­ο στη συνέχει­α αναχώρησε για το Κου­ιν­στά­ουν, στην Ιρλανδία. Ό­πως και στο Χερβούργο, ού­τε στο Κουινστάουν οι α­­πο­βά­θρες ήταν αρκετά με­γά­λες και οι επιβάτες ε­πι­­βι­βά­στη­καν με βοηθητικά πλοι­ά­ρι­α. Ο Τιτανικός α­να­­χώ­ρη­σε από το λιμάνι στη 1:30 μ.μ. στις 11 Απριλίου 1912.

Στις 23:40 14 Απριλίου 1912, συγκρούστηκε με έ­να πα­γό­βου­νο στον Ατλαντικό Ωκεανό, νο­τι­ο­α­να­το­λι­κά της Νέας Γης. Παρ’ όλες τις προ­σπά­θει­ες που έγιναν να αποφύγει την σύγκρουση, (πίσω ολοταχώς, στροφή αριστερά) το μοι­ραί­ο δεν άργη­σε να γίνει καθώς το πλοίο είχε αναπτύξει την μέγιστη ταχύτητα γιατί ή­θε­λαν να φτάσουν στο λιμάνι της Ν. Υόρκης πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Ε­πί­σης, εκείνη την εποχή ή­ταν συνηθισμένο φαινόμενο τα πλοία να αναπτύσσουν μέ­γι­στη ταχύτητα για να ξεπερά­σουν γρήγορα την περιοχή με τα παγόβουνα.

Το παγόβουνο έσκισε το κύτος του πλοίου, ξεκινώντας από την πλώρη, όπου κα­τέ­στρε­­ψε και τα 5 στεγανά μέρη του πλοίου επιτρέποντας την εισροή υδάτων στο σκά­φος. Το πλοίο εί­χε σχεδιαστεί έτσι ώστε ακόμα και αν πλημμύριζαν 4 στεγανά να μπο­ρού­σε να ε­­πι­πλεύ­σει, όχι όμως και με 5. Το πλοίο ήταν από τα πρώτα που χρη­σι­μο­ποί­η­σε το σήμα κινδύνου SOS. Ο Τιτανικός βυθίστηκε δύο ώρες και σαράντα λε­πτά αργότερα στις 02:20 στις 15 Α­πρι­λί­ου. Το κύτος 2 λεπτά πριν την βύθιση έ­σπα­σε σε 2 κομμάτια, αφού ενώ βυθιζόταν με την πλώρη προς τα κάτω και την πρύμνη προς τα πάνω, αποκόπηκε η πρύ­μνη, λόγω του τε­ρά­στι­ου βάρους του νερού στην πλώ­ρη. Η βύθισή του παρέσυρε στον θάνατο γύρω στους 1.500 ανθρώπους με τους υ­πό­λοι­πους 700 να βρίσκονται στις σω­σίβιες λέμβους και να παρακολουθούν το τρα­γι­κό γεγονός. Το ναυάγιο αυτό θεωρείται ένα από τα τρα­γι­κό­τε­ρα «εν καιρώ ει­ρή­νης» ναυάγια. Η περισυλλογή των διασωθέντων έγινε από το πλοί­ο «Καρ­πά­θι­α», το ο­ποί­ο έφτασε στις 03:30.

Επιζήσαντες

Επτακόσιοι άνθρωποι κατάφεραν να επιζήσουν από το ναυάγιο. Σήμερα κανένας ε­πι­ζών δε βρίσκεται στην ζωή. Η τελευταία επιζήσασα από το ναυάγιο, Μιλβίνα Ντιν, α­πε­βί­ω­σε στις 31 Μαΐου 2009, σε ηλικία 97 ετών.

Μετά την τραγωδία

Η καταστροφή του Τιτανικού οδήγησε στην αλλαγή διαφόρων νόμων της ναυτιλίας και κυ­ρί­ως σε θέματα σωστικών μέσων των πλοίων. Ιδιαίτερα δε της απαίτησης τα μέ­σα δι­ά­­σω­σης όπως οι ναυαγοσωστικές λέμβοι, οι σωσίβιες ζώνες κτλ. να υ­περ­κα­λύ­πτουν ση­­μα­ντι­κά τον συνολικό αριθμό των επιβαινόντων (επιβατών και πλη­ρώ­μα­τος) κάθε πλοί­ου.

Ναυάγιο

Πολλές ερευνητικές αποστολές οργανώθηκαν για την ανεύρεση του ναυαγίου του Τι­τα­­νι­κού, όμως παρουσίασαν πολλές δυσκολίες, με κυριότερο το μεγάλο βάθος στο ο­ποί­ο βρί­σκε­ται το ναυάγιο, ίσο με 3.700 μέτρα και την μεγάλη πίεση του νερού σε αυ­τό το βά­θος. Τε­λι­κώς, το ναυάγιο του Τιτανικού ανακαλύφθηκε από μια γαλ­λο­α­με­ρι­κα­νι­κή ομά­δα της ο­ποί­ας ηγούνταν οι Ρόμπερτ Μπάλαρντ και Ζαν Λουί Μισέλ στις 1 Σε­πτεμ­βρί­ου 1985.

H ομάδα ανακάλυψε ότι το πλοίο είχε σπάσει σε δύο μέρη, τη πλώρη και τη πρύμνη, τα ο­ποί­α απείχαν στον πυθμένα 600 μέτρα το ένα από το άλλο. Τα δύο μέρη του πλοί­ου συ­γκρού­στη­καν στον πυθμένα της θάλασσας με ταχύτητα που έφτασε τα 100 χιλιόμετρα την ώ­ρα για την πρύμνη, με αποτέλεσμα η πρύμνη να διαλυθεί και η πλώ­ρη να πα­ρα­μορ­­φω­θεί από τη σύγκρουση, καθώς η ταχύτητα που έφτασε στον πυθ­μέ­να ήταν μικρότερη από αυ­τή της πρύμνης.

Το ναυάγιο του Τιτανικού είναι μια σπάνια όαση ζωής σε αυτό το βάθος. Μια έρευνα του 1991 κατέγραψε 28 είδη ζώων στο πλοίο, μεταξύ των οποίων γαρίδες, καβούρια και α­νε­μώ­νες, τα οποία αποτελούν μια συμβιωτική αποικία. Η απαραίτητη ενέργεια για τη δι­α­­τή­ρη­ση αυτής της αποικίας, προέρχεται από την οξείδωση του ατσάλινου κου­φα­ριού του πλοί­ου από βακτήρια. Ένα από τα είδη βακτηρίων που α­να­γνω­ρί­στη­καν στο πλοίο ήταν και­νούρ­γιο είδος και ονομάστηκε Halomonas titanicae, ή «α­λο­μο­νά­δα του Τιτανικού». Α­πο­τέ­λε­σμα αυτής της μετατροπής είναι το πλοίο σταδιακά να ο­ξει­δώ­νε­ται σε σκουριά και α­να­μέ­νε­ται τελικά να καταρρεύσει σε 20 με 30 χρόνια.

Το ναυάγιο είναι εξελέξιμο από τις 16 Απριλίου 2012 μνημείο Παγκόσμιας Κλη­ρο­νο­μιάς. Ε­κεί­νη η ημερομηνία σηματοδοτεί τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη βύθιση του πλοί­ου και έτσι το πλοίο θα μπορεί να συμπεριληφθεί στα προστατευόμενα μνη­μεί­α, σύμφωνα με τη Σύμβαση Προστασίας της Υποθαλάσσιας Πολιτιστικής Κλη­ρο­νο­μιάς του 2001, κα­θώς ο­ρί­ζει ότι η βύθιση του πλοίου πρέπει να έχει συμβεί του­λά­χι­στον 100 χρόνια πριν.

ΠΗΓΗ: ;


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: μετακινήσεις


1 σχόλιο:

δάσκαλος98 είπε...

Προτελευταία παράγραφος: Ένα νέο οικοσύστημα δημιουργήθηκε στο ναυάγιο. Εντυπωσιακό! :))

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.