Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Η πείνα στην Κατοχή

Από τη Sweety

Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η φασιστική τότε Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Με­τά από αντίσταση από τη μεριά της χώρας μας που κράτησε πολλούς μήνες, την ά­νοι­ξη του 1941 της επιτέθηκε και η σύμμαχος της Ιταλίας, η ναζιστική Γερμανία.

Παρά την αρχική αντίσταση της Ελλάδας τελικά ηττήθηκε και καταλήφθηκε από τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους συμμάχους τους Βούλγαρους που τη χώ­ρι­σαν σε 3 ζώνες κατοχής. Από τότε και μέχρι το φθινόπωρο του 1944 έχουμε λοιπόν την πε­ρί­ο­δο της Κατοχής, όπως τη λέμε μέχρι και σήμερα. Ανάμεσα στα πολλά βά­σα­να που πέρασε ο ελληνικός λαός την περίοδο της Κατοχής, το πιο τρομερό ήταν η με­γά­λη πείνα, από την οποία ειδικά τον πρώτο χρόνο (1941-1942) πέθαναν χιλιάδες άν­θρω­ποι.

Οι κατακτητές άρπαξαν από τη χώρα ό,τι τους ήταν χρήσιμο για τον πόλεμο που συ­νέ­χι­­ζαν με άλλες χώρες (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος): τρόφιμα, πρώτες ύλες από τα ερ­γο­στά­­σι­α, μεταφορικά μέσα και καύσιμα, χρήματα. Η ναζιστική ιδεολογία των Γερ­μα­νών στηρι­ζόταν στον ρατσισμό, θεωρούσε δηλαδή τους άλλους λαούς κατώτερους α­πό αυτούς και ότι για αυτό έπρεπε να τους υπηρετούν αλλά και να θυσιαστούν αν αυ­τό ήταν απα­ραίτητο για τις ανάγκες της Γερμανίας.

Λεηλατούσαν λοιπόν τη χώρα χωρίς να νοιάζονται αν θα κατάφερνε να επιζήσει ο ελ­λη­­νι­κός λαός. Έπεσε μεγάλη φτώχεια γιατί έκλεισαν εργοστάσια και μαγαζιά και ο κό­σμος έμεινε χωρίς δουλειά. Επίσης τα λεφτά έχασαν την αξία τους γιατί οι κα­τα­κτη­τές τύπωναν δικά τους σε μεγάλες ποσότητες και ανάγκαζαν τους Έλληνες να τα δέ­χο­νται για αληθι­νά. Μετά από λίγο καιρό, για να αποκτήσει κάποιος οτιδήποτε έ­πρε­πε να το ανταλλάξει με κάτι άλλο γιατί κανείς δε δεχόταν χρήματα.

Πιο πολύ υπέφεραν από την πείνα οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων και ειδικά της Α­θή­­νας καθώς και οι κάτοικοι των νησιών. Αυτό συνέβη γιατί με τον πόλεμο είχαν κα­τα­στρα­­φεί σε μεγάλο βαθμό οι δρόμοι και δεν μπορούσαν να έρθουν τρόφιμα (σι­τά­ρι, λάδι, ό­σπρια, λαχανικά) από την επαρχία όπου τα καλλιεργούσαν. Επίσης, όπως εί­δα­με, οι κα­­τα­κτη­τές είχαν αρπάξει τα περισσότερα αυτοκίνητα και καύσιμα.

Άλλος λόγος ήταν ότι οι αγρότες στην επαρχία δεν εμπιστεύονταν τους κατακτητές και την κυβέρνηση από τους Έλληνες «δωσίλογους» που είχαν διορίσει οι πρώτοι, για να τους πουλήσουν τα προϊόντα τους και να πάρουν χρήματα χωρίς αξία. Προ­τι­μού­σαν λοι­πόν να τα κρατήσουν και να τα καταναλώσουν οι ίδιοι ή να τα α­νταλ­λά­ζουν με άλλα προϊόντα που είχαν ανάγκη. Έτσι όμως δεν έφταναν τρόφιμα στις πό­λεις.

Άλλος πολύ σημαντικός λόγος ήταν ότι οι περισσότερες μεταφορές στην Ελλάδα γί­νο­­νται από τη θάλασσα, με προορισμό τον Πειραιά και τα νησιά. Κατά τη διάρκεια ό­μως του πολέμου, οι Άγγλοι που ήταν αντίπαλοι των Γερμανών και των Ιταλών δεν τους επέτρε­παν να κινούνται στη θάλασσα, στη Μεσόγειο ούτε στο Αιγαίο. Τα πλοία τους τα βομβάρ­διζαν και αυτό το ονόμαζαν «θαλάσσιο αποκλεισμό». Έτσι δεν μπο­ρού­σαν να έρθουν τρόφιμα ούτε από τη θάλασσα.

Τον πρώτο χρόνο της Κατοχής λόγω της έλλειψης τροφίμων και της μεγάλης φτώ­χειας άρχισαν να πεθαίνουν οι άνθρωποι από την πείνα. Τον χειμώνα εκείνο του 1941 έκανε πολύ κρύο και οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους από το κρύο καθώς έ­ψα­χναν κάτι να φάνε. Πέθαναν πολλοί άρρωστοι και τραυματισμένοι φαντάροι στα νο­σο­κο­μεί­α αφού δεν μπορούσαν να τους φροντίσουν καθώς και πολλοί ηλικιωμένοι που δεν άντεχαν τις ταλαιπωρίες. Επίσης πέθαναν πολλοί φτωχοί, εργάτες και υ­πάλ­λη­λοι που έμειναν άνεργοι ή που τα λεφτά από τη δουλειά τους δεν τους έφταναν για να συντηρήσουν την οικογέ­νειά τους.

Αντίθετα, κάποιοι έγιναν πλούσιοι εκμεταλλευόμενοι τη δυστυχία των πολλών. Σε συ­νερ­­γα­σί­α με τους κατακτητές κατάφερναν να βρουν τρόφιμα και τα πουλούσαν πα­νά­κρι­βα α­φού τα έκρυβαν μέχρι να ανέβει η τιμή τους. Όσοι δεν είχαν τίποτα άλλο να πουλήσουν, έδιναν το σπίτι τους για τρεις τενεκέδες λάδι. Αυτή η ληστεία ε­να­ντί­ον του ελληνικού λα­ού ονομάστηκε «μαύρη αγορά» και αυτούς τους ασυνείδητους ε­μπό­ρους τους ονόμα­σαν «μαυραγορίτες».

Οι Αθηναίοι έφευγαν στην επαρχία με όποιον τρόπο έβρισκαν για να ανταλλάξουν ό,τι εί­χαν με τρόφιμα και αυτά τα ταξίδια τα έκανε χιλιάδες κόσμος συνέχεια αλλά κά­ποια στιγ­μή δεν έβρισκαν πια όσα χρειάζονταν. Πολύς κόσμος λοιπόν οργανώθηκε σε συνεταιρι­σμούς και οργανώσεις για να παλέψει για την επιβίωσή του και για να μην επαναληφθεί το κακό του πρώτου χειμώνα.

Οργανωμένοι ανά γειτονιές, ανά επάγγελμα ζητούσαν να πληρώνονται σε τρόφιμα και ό­χι σε χρήματα χωρίς αξία. Επίσης πατριωτικές οργανώσεις όπως η «Εθνική Αλ­λη­λεγ­γύ­η» διοργάνωναν συσσίτια και εράνους για να βοηθήσουν τους φτωχότερους και τα ορφα­νά παιδιά. Τέλος, οι Άγγλοι και Γερμανοί συμφώνησαν να αφήνουν να περ­νά­νε καράβια από ουδέτερες χώρες όπως η Σουηδία και ο Καναδάς και να φέρ­νουν τρόφιμα από το ε­ξωτερικό που συγκέντρωνε ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός.

ΠΗΓΗ: ;

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: διατροφή, Ιστορία


3 σχόλια:

El είπε...

Μπράβο sweety! Πολύ ενδιαφέρουσα η ανάρτηση σου!=)

george pntlks είπε...

Δεν το διάβασα όλο, αλλά από ότι έχω διαβάσει είναι ενδιαφέρον!

george pntlks είπε...

Θα το συνεχίσω άλλη μέρα!

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ μη γράφετε με greeklish ή κεφαλαία (σημαίνει ότι φωνάζετε), γιατί τα σχόλια θα διαγράφονται. Πριν τη δημοσίευση ελέγξτε για τυχόν λάθη απροσεξίας, πατώντας στο κουμπί «Προεπισκόπηση». Περισσότερα εδώ.